Tot zover niets bijzonders. Echter, het is begin september. Ad is hier voor zijn werk en Maureen is mee. Voor de gezelligheid ;). St. Moritz is een prachtig dorp in de Zwitserse Alpen. Een plek op hoogte met in de omgeving een aantal meren én een uitstekende atletiekbaan. Een perfecte plek voor (professionele) atleten om zich voor te bereiden op een doel. Mensen zijn er actief en sportief. Maar het is ook echt Zwitsers. Statig en prijzig. Daarnaast staan er ook wel een paar flats. Maar al met al wel een geweldig mooie plek om te zijn.
De prachtige omgeving van St. Moritz.
Eerst het verhaal van de dronebeelden…
Ad pendelt tussen het nabijgelegen Silvaplana, de atletiekbaan, het krachthonk en het dorp. Allemaal plekken waar hij moet filmen. We hebben gekozen voor een appartement in Silvaplana vanwege de prijs. Het is een schitterende plek om te verblijven. Op een ochtend staat er een training rondom het meer van St. Moritz (St. Moritzersee) op de planning die Ad moet gaan filmen. Een fotogeniek plaatje waar Ad heel fanatiek van wordt. De drone moet daarom ook mee. Drone is in het geval van Ad synoniem voor risico. Als de interviews gemaakt zijn en de ‘vaste’ beelden erop staan is het tijd voor mooie plaatjes met de drone. Hij vliegt mooi over het water en langs de bosrand. Op enig moment komt het signaal “battery low, returning to home point’. Voor iedereen het teken om terug te vliegen. Maar Ad ziet nog een laatste shot en wil dat per se maken. Zo gezegd, zo gedaan. Maar nu moet de drone nog terug. Er zit echter een knik in het meer waardoor de vliegroute terug met een kleine omweg moet. De drone wil omhoog om de bomen te ontwijken. Daarna wil de drone nog hoger omdat de bomen zo hoog zijn. Uiteindelijk is de accu nu echt leeg en gaat de drone landen… Ai, die drone kwijt is niet zo erg máár die beelden waren zo gaaf dat Ad die moet hebben, koste wat het kost.
Hij zoekt een tijdje maar vindt ‘m niet. Terug naar Silvaplana. Maureen gaat mee zoeken. ‘Alles voor het goeie huwelijk’. Ze lopen door het bos. Het gras is nat en komt tot aan de heupen. Hoog, laag, achter bomen maar we vinden niks. S..t, die beelden. We gaan weer terug naar het appartement. Ad krijgt een ingeving. Hij vindt de ‘gevlogen route’ van de drone terug op de controller in de app op zijn telefoon. Ziet diezelfde app ook waar ik beweeg? Als het antwoord “ja” is springt Ad weer in de huurauto. Even later loopt Ad door het bos en vindt de drone, nat vies, beschadigd maar mét de beelden er nog op langs een afgebroken boom. He-le-maal happy.
Zeiknat en gras op het gezicht. Zachte landing. Eind goed, al goed…
Hoe zat het met die sneeuw…
Op zondag staat de reis naar huis gepland. We vliegen vanaf Zürich, wat later op de middag. Minder dan 3 uur rijden. We besluiten het ’s ochtends rustig aan te doen en op het gemakje de reis in te zetten en op leuke plekken te stoppen. De gordijnen gaan open, sneeuw! Wát? Yep, volle bak. Als we vandaag naar huis willen zijn er niet echt alternatieven. We besluiten in te gaan pakken en rond 09:00 uur te vertrekken. We moeten de Julierpass over. Daarna is het wellicht wel minder. We rijden omhoog en stoppen vrij snel in de eerste tunnel. Spreken een tegenligger aan en vragen hoe erg het is. Volle bak sneeuw, de hele pass. Maureen ziet het niet zitten. Ad belt met de verhuurmaatschappij van de auto om te vragen welke aandrijving de auto heeft en of er sneeuwkettingen zijn. Sneeuwkettingen hebben we niet nodig volgens de dame in Zürich. Nou, wij wel. We mogen de auto om komen ruilen als we willen. Dat heeft niet zoveel zin als we een paar honderd kilometer verderop zitten. Een typische Ad & Maureen discussie verder gaan we toch maar weer op pad. Stapvoets omhoog. Zomerbandjes en een automaat. Met zweet op alle plekken waar het niet nodig is. Blij als we even gebruik kunnen maken van het spoor van een auto die ons inhaalt. Als zij harder doorrijden kunnen wij niet volgen. De weg ligt binnen ‘no-time’ weer vol met sneeuw. We maken wel mooie plaatjes op de klim die soms 10% stijging of daling aangeeft. Urenlang zijn we onderweg totdat het na de pass gestopt is met sneeuwen. Een zucht van verlichting en weer een ervaring rijker… Op het vliegveld van Zürich eten we samen iets en komen we tot de conclusie: “dit nooit meer”!
